Al snel zag ik een meisje met een glinsterend vriendschapskettinkje met ‘Isabel’ erop aan komen fietsen. Nadat we samen de schattige hondjes hadden bewonderd en uitgebreid besproken hadden hoe zielig het was dat ze met ze 6en in zo’n klein hokje moesten, liepen we naar binnen. Ik bekeek de goudvissen die vrolijk in een vissenkom rond zwommen terwijl Danielle het goede voer uitzocht. ‘Daan, pak gewoon iets!’ ‘Nee, straks lust Dora het niet! Kijk van dit weet ik tenminste zeker dat ze het lekker vind!’ ‘Zucht. Wow, kijk hoe goedkoop die dingen zijn!’ ‘Welke dingen? Oh, die goudvissen! Ja dat weet ik.’ Ik volgde met mijn ogen een dikke goudvis en ineens kreeg ik een idee. Ik keek naar Danielle. ‘Oh god, wat haal jij je in je hoofd?’ Glimlachte ze toen ze de blik in mijn ogen zag. ‘Nee, ik dacht alleen. ZOU HET NIET VET COOL ZIJN OM ZO’N GOUDVIS TE KOPEN EN HET AAN IEMAND KADO TE GEVEN?’ Danielle dacht even na. ‘Aan wie dan?’ ‘Ja, wat maakt dat nou uit! Gewoon aan iemand. We zoeken onze telefoonlijst wel af daarvoor. Het gaat erom dat je gewoon ineens uit het niets iemand een goudvis kado geeft!’ Danielle en ik moesten lachen en huppelde naar de balie. Danielle nam het woord: ‘Ik wil graag dit hamstervoer en een goudvis.’ ‘Een goudvis? Sorry, die mogen wij niet verkopen aan mensen onder de 18.’ Ik vond dit nogal raar. ‘Hoezo niet?’ ‘Omdat je nooit weet of het wel mag van de ouders. Straks komen ze thuis van: mam, ik heb een goudvis. En dan zal je zien dat het niet mag.’ Ik was nog niet tevreden. ‘Ja, maar wat maakt dat uit dan? Als het niet mag?’ De vrouw fronste. ‘Ja, dan heeft die goudvis geen huis!’ Hier moest Daan nogal hard om lachen. Volgens mij vond de vrouw achter de balie dat ze een beetje TE hard lachte. Ik snapte nog steeds het probleem niet. Als je die vis niet mag gooi je hem toch gewoon in de sloot of in je vijver? Maar ik begreep ondertussen dat het geen zin had om met deze vrouw in discussie te gaan. Daarvoor hield ze veel te veel van haar goudvissen.
Op de een of andere rare manier had ik heel erg honger gekregen door het hele goudvissen verhaal en ik wist precies wat ik wilde eten: een lekker frietje met! Danielle zag dit ook wel zitten en telde het geld wat ze nog over had. ‘Vast wel genoeg! Kom we gaan.’ En we liepen vrolijk pratend over het Stationsplein. Het begon al aardig donker te worden en de fonteinen gaven mooi licht. Toen we aankwamen bij de FEBO bleek dat we toch te weinig geld hadden. We konden wel een patatje kopen, maar geen patatje MET. En we waren het er beide over eens dat we een patatje MET wilde. Dus liepen we door naar de Burgerking. ‘Daan, ik wil hier niets kopen hoor! Dit gaat tegen mijn principes in! Ik heb hier nog nooit gegeten!’ ‘Nee, ik ook niet. Maar als het hier goedkoper is dan is het hier goedkoper.’ Danielle zocht naar een prijs terwijl de vrouwelijke burgerbakker mij chagrijnig aankeek. ‘Shit, nog duurder.’ ‘Hoeveel moeten we nog hebben?’ ’10 Cent…’ ‘Ach, dat ligt vast wel ergens op straat. We gaan gewoon door de stad lopen opzoek naar 10 cent.’ Dit vonden we een goed idee. We begonnen in het station. Niets. Toen liepen we het hele Stationsplein af. Niets. We liepen de Stationsstraat helemaal zichzaggend door terwijl we naar de grond staarden. Niets. ‘IK VOEL ME EEN ZWERFER, ISABEL! WE ZOEKEN NAAR TIEN CENT!’ ‘Je moet gewoon niet te opvallend kijken! Kijk zo als ik het doe.’ ‘Whahaha, dat ziet er niet uit. Kijk je moet je hoofd omhoog houden en dan stiekem naar beneden kijken!’ Ik lachte, want het leek eerder alsof Danielle’s nek gespalkt was terwijl ze iets had laten vallen dan dat ze ongemerkt 10 cent zocht. Nadat we door letterlijk het hele nieuwe en oude deel van de stad waren gelopen kwamen we uit bij de Grote Markt. Daar was een festival aan de gang. Het was ontzettend druk en Danielle wist zeker dat we daar wel 10 cent zouden vinden. Vrolijk zingend en huppelend zoefde we door de mensenmassa heen. Maar er was helemaal niets te vinden. ‘Almeerders zijn gewoon gierig! In Amsterdam hadden we al 100 euro gevonden!’ Schreeuwde ik over de muziek heen. ‘HEY! DIE MENSEN ZIJN NIET DEGENE DIE 10 CENT ZOEKEN HOOR! IK ZOU OOK MIJN GELD OPPAKKEN!’ Danielle schreeuwde terug zonder echt goede rede. Want we stonden al binnen. In een andere snackbar. Ook hier was het te duur. ‘Godsamme!’ En we liepen verder. Na een enorme omweg en 2 uur verder kwamen we weer aan bij de snackbar. ‘Daan?’ ‘Ja?’ ‘Ik weet niet waarom ik er nu pas op kom, maar waarom gaan we niet gewoon terug naar de dierenwinkel, ruilen jou dure voedsel wat je nu hebt gekocht voor het goedkopere en gebruiken dat geld om een patatje met te kopen?’ Danielle staarde me aan. Luid scheldend begonnen we onze aftocht terug naar de dierenwinkel. Ze trapte erin en we kregen 30 cent terug. We rende naar de FEBO en kochten daar ons frietje. Toen we eenmaal in het donker naar de fonteinen zaten te kijken terwijl we de patat op aten alsof we jaren niet gegeten hadden, zuchtte ik diep. ‘Dit is het lekkerste patatje wat ik ooit heb gegeten!’.